جیغ ِ ناقوسم و از ناله ی زنگ آویزان

مارم از شانه ی ضحّاک ِ دَوَنگ آویزان

من که در بعثت ِ خود سینه به دریا دادم،

یونس ِ مرده ام از حلق ِ نهنگ آویزان

از پس ِ آن همه تزریق ِ نفس توی رگم،

پوستی مانده که آن هم به سرنگ آویزان

باز دندان ِ شکسته...باز بازوی کبود

حلقم از هق هق ِ پیشانی و سنگ آویزان

باز شَل می زند این لحظه ی مادر به خطا

عقرب از عقربه ی ساعت ِ لَنگ آویزان

تنم از تیغه ی اخموی دو ابرو مجروح

گوشتم شرحه و از فکّ ِ پلنگ آویزان

سر ِ من منگ ترین جای جهان است انگار

نعشم از خرخره ی این سر ِ منگ آویزان

خسته عق می زنم از خود، بشود کاش امشب،

مرگ از چنگک ِ این سینه ی تنگ آویزان